|
5
การเกิดการตายเป็นเพียงเกมส์
"การอยู่ร่วมกันถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง แม้เธอจะเปี่ยมไปด้วยเจตนาดี แต่ก็อาจจะยัง ทำให้ผู้อื่นทุกข์หนักได้ แค่เจตนาดียังไม่พอ เราจำเป็นต้องรู้จักศิลปะในการสร้างความสุข ให้แก่ผู้อื่น ศิลปะเป็นสาระสำคัญของชีวิต แก่นของศิลปะก็คือการมีสติ เมื่อมีสติระลึกรู้ เธอก็จะแคล่วคล่องมากยิ่งขึ้น นี่เป็นบางสิ่งบางอย่างที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้มาจากการปฏิบัติ"
เป็นคำกล่าวถึงหัวใจการมีศิลปะการอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว สังคม หรือ ชุมชนโลกไว้อย่างน่าสนใจในหนังสือ เมตตาภาวนา : คำสอนว่าด้วยรัก (Teach on Love) ของ ท่านติช นัท ฮันห์
หัวใจการภาวนาในครั้งนี้ แม้จะมีกิจกรรมการปฏิบัติที่เรียบง่าย เช่น การเดินร่วมกัน นั่งอยู่ด้วยกัน กินร่วมกัน ส่วนเด็กๆ มีกิจกรรมเพิ่มเติมขึ้นมาคือวาดภาพ เล่นฟุตบอล ร้องเพลง เกมส์ทายปัญหา โดยมีวิถีแห่งสติเป็นเครื่องนำทางพื้นฐานการปฏิบัติ ให้ทุกคน กลับมาสู่ลมหายใจ เมื่อได้ยินเสียงระฆัง
ทำให้ทุกคนที่มาในที่แห่งนี้ แม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่เมื่อทุกคนต่างมีโอกาสสนทนา พูดคุยกับครอบครัวทางธรรมในกลุ่มย่อย ได้ซึมซับรับฟังปัญหา ข้อสงสัย ช่วยเหลือเกื้อกูล แนวทางการปฏิบัติดังกัลยาณมิตร ที่มีภิกษุ ภิกษุณีทำหน้าที่เสมือนพี่เลี้ยง คอยดูแล ให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิด
หลายคนบอกว่า แม้ปัญหาข้อสงสัยจะไม่สามารถแก้ไข หรือปลดเปลื้องไปได้ในวันนี้ แต่การมีกัลยาณมิตรที่รับฟังเข้าใจเราอย่างลึกซึ้ง เพียงเท่านี้ ความทุกข์ความเศร้าหมอง ที่ขุ่นเคืองอยู่ในจิตใจก็ได้บรรเทาเบาบางแล้ว โดยตั้งใจว่าเมื่อกลับไปที่บ้าน พวกเขาจะ หมั่นฝึกฝนการเจริญสติให้เกิดขึ้นกับตัวเอง มองคนในครอบครัวด้วยสายตาแห่งความรัก ความเข้าใจ และความปรารถนาดีต่อกัน
|
