ช่วงที่หลวงพี่กลับไปสหรัฐอเมริกา เพื่อดูแลงานของตัวเองและจัดการเรื่องในครอบครัว หลวงพี่ไปที่ วัดเดียร์ปาร์ค ซึ่งเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมสาขาหนึ่งของหมู่บ้านพลัมที่อเมริกา เพื่อฝึกปฏิบัติกับชุมชนที่นั่น ณ ที่นั้นเอง หลวงพี่มีโอกาสพบกับ หลวงพี่ดั๋งเงียม ผู้แนะแนวทางและสนับสนุนการปฏิบัติในเส้นทางสายนี้แก่หลวงพี่ ครั้งหนึ่งหลวงพี่มีโอกาสได้รับประทานอาหารเย็นร่วมกับท่าน และผู้เข้าร่วมปฎิบัติจำนวนหนึ่ง จำได้ว่าอาหารมื้อนั้นแสนจะเรียบง่าย แต่จะไม่มีวันลืมประสบการณ์ที่ได้รับในระหว่างรับประทานอาหารมื้อนั้นเลย ไกลออกไปตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า พวกเรากำลังรับประทานอาหารอย่างสงบในความเงียบ ขณะเดียวกันก็หล่อเลี้ยงปัจจุบันขณะของผู้อื่นไปด้วย นับเป็นบรรยากาศอันเงียบสงัดที่มีมนตร์ขลัง ทันใดนั้นหลวงพี่สัมผัสถึงความสงบที่เคลื่อนเข้ามาในกายของหลวงพี่อย่างช้าๆ นำพาความปิติเบิกบานมาสู่หลวงพี่อย่างมาก ช่างเป็นความรู้สึกแสนมหัศจรรย์ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เป็นความรู้สึกที่สงบ เยือกเย็น มั่นคง และนี่คือความรู้สึกที่เป็นความสุขที่แท้จริง

     ตอนที่ยังไม่มีความรู้เกี่ยวกับการปฏิบัตินั้น หลวงพี่เคยรู้สึกสับสนระหว่างความสุขจากความสงบสันติ และความสุขจากความปรารถนา หลวงพี่คิดว่าความสุขคือการเติมเต็มความปรารถนา แต่เราจะสามารถเติมเต็มความปรารถนาได้อย่างไร ในเมื่อความปรารถนานั้นไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อเราได้สิ่งที่เราต้องการอย่างหนึ่ง เราก็มีความต้องการอย่างใหม่ขึ้นมาอีก เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยไป ท้ายที่สุด เราก็ตกเป็นเหยื่อของสิ่งที่ตัวเองปรารถนา ในทางตรงกันข้าม ความสงบคือความเบิกบานที่เกิดจากจิตใจที่เต็มไปด้วยความนิ่ง ซึ่งเป็นที่มาของความสุข เมื่อเราไม่มีความปรารถนาใดๆ ความเบิกบานก็จะปรากฏขึ้นจากภายใน เป็นความสุขที่เราทำให้เกิดขึ้นได้ด้วยตนเอง ความเบิกบานอันยิ่งใหญ่คือช่วงขณะที่เราไม่มีจุดมุ่งหมายใดๆ ทั้งสิ้น

     ยกตัวหลวงพี่เอง ในช่วง 2-3 เดือนแรกหลังจากเริ่มทำงาน หลวงพี่พยายามสะสมเงินเพื่อซื้อรถสวยๆ เมื่อได้รถมา หลวงพี่มีความสุขและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง แต่เพียงแค่ 2-3 สัปดาห์ผ่านไปเท่านั้น หลวงพี่เริ่มมีเป้าหมายใหม่คืออยากได้บ้าน เมื่อมีจุดมุ่งหมายใหม่เกิดขึ้นในใจ ความสุขจากการมีรถก็ค่อยๆ เลือนหายไป ในขณะเดียวกัน ความกังวลเกี่ยวกับจุดมุ่งหมายใหม่ก็เกิดขึ้นมาแทนที่ ยิ่งไปกว่านั้น หลวงพี่ยังแสวงหาความสุขภายนอกจากการเดินทางท่องเที่ยว รับประทานอาหารแปลกๆ อยู่บ้านที่ทันสมัย นั่นเป็นเพียงแค่การสร้างความพึงพอใจให้กับร่างกายเท่านั้น หากแต่ลึกลงไปในระดับของจิตรับรู้ ความยุ่งยาก ความเหงา ความเศร้า ความโดดเดี่ยว หรือความกดดัน ยังคงซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขจอมปลอม ที่เกิดการจากเติมเต็มความปรารถนา ความปรารถนานั้นทำให้เรามีความสุขในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น นอกจากนั้นมันยังรดน้ำเมล็ดพันธุ์แห่งความกระหายอยากในตัวเรา ให้เติบใหญ่และแข็งแรงกว่าเดิม

     เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวทั่วไป หลวงพี่ถูกหล่อหลอมด้วยความปรารถนาของตนเอง ไล่ล่าความปรารถนาเหล่านั้น และไม่เคยพอใจในสิ่งที่ได้มาเลย เหมือนคนที่กระหายน้ำและหาน้ำทะเลดื่ม ยิ่งดื่มมากเท่าไรก็ยิ่งกระหายน้ำมากเท่านั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ในขณะที่หลวงพี่ทำงานอย่างหนัก แต่ในใจกลับวุ่นวายกับการวางแผนชีวิตให้เป็นไปตามความปรารถนา หลวงพี่ไม่เคยรู้จักวิธีที่จะเบิกบานกับปัจจุบันขณะเลย หลังจากที่ได้บรรพชาเป็นสามเณร หลวงพี่พบว่าความสุขก็คือสิ่งที่มีอยู่ในตัวเราอยู่แล้ว เราไม่จำเป็นต้องมองหาจากสิ่งอื่นเลย การที่เราจะตระหนักได้ถึงสิ่งเหล่านี้ เราจะต้องมีสติ สติจะช่วยให้เรารับรู้สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในและรอบๆ ตัวเรา

     มาถึงตรงนี้ เรื่องราวของหลวงพี่ฟังดูคุ้นๆ บ้างไหม รู้สึกว่าเรามีอะไรคล้ายๆ กันหรือเปล่า หลวงพี่ยินดีที่จะแลกเปลี่ยนเรื่องราวและประสบการณ์ของตัวเองกับทุกคน หลวงพี่คิดว่าเธอเองอาจจะมีความรู้สึกแบบเดียวกัน เพราะว่านี่เป็นอาการปกติทั่วไปในสังคมปัจจุบัน

     การฝึกเจริญสติช่วยให้เราตระหนักถึงอารมณ์และความรู้สึกอย่างแท้จริง หลวงพี่เองก็เคยเป็นเด็กที่มีชีวิตอยู่แต่ในโลกภายนอกมาก่อน มีความทุกข์ มีปัญหา โดดเดี่ยว มีความปรารถนาที่ผิดๆ หลวงพี่คิดว่าหลวงพี่เข้าใจปัญหาที่เธอต้องพบเจอในทุกวันนี้ ในสังคมของเรา คนหนุ่มสาวมีความกดดันจากสังคม ครอบครัว โรงเรียน ฐานะทางสังคม และเรื่องเพศ เมื่อเรายังเป็นวัยรุ่น ฮอร์โมนต่างๆ เปลี่ยนแปลงรวดเร็วกว่าช่วงเวลาอื่นของชีวิต มันรวดเร็วและรุนแรงจนถึงจุดที่เราไม่สามารถควบคุมได้ ถ้าเราไม่ทราบวิธีการควบคุมมัน มันก็จะควบคุมเรา ไม่เพียงแต่เราจะต้องรู้วิธีการปฏิบัติกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในตัวเรา แต่เราจะต้องรู้วิธีการปฏิบัติกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกด้วย