การหายใจเป็นพื้นฐานของชีวิต นอกจากระบบหมุนเวียนอากาศภายในของเรา ความคิดของเรา อารมณ์อันหลากหลาย และความคิดเห็นต่างๆ ของเรา ลมหายใจของเราอยู่กับตัวเราเสมอ เหมือนกับเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ เมื่อไรก็ตามที่เรารูสึกฟุ้ง จมดิ่งลึกลงไปในอารมณ์ หรือวิตกกังวล เรื่องงาน เราจะกลับมาสู่ลมหายใจของเรา เพื่อหยุดและสำรวมจิตใจ

      เราสัมผัสถึงลมหายใจเข้าออกที่กระทบกับจมูกของเรา เราสัมผัสได้ถึงความอ่อนเบาอย่าง เป็นธรรมชาติของลมหายใจ ความสงบปิติ จาการกำหนดลมหายใจ อย่างไรก็ตามในขณะที่เรา กำลังเดิน กำลังทำสวน หรือกำลัง พิมพ์ดีด เรากำลังกลับไปสู่แหล่งกำเนิดของความสงบปิติ แห่งชีวิต

     เราอาจจะท่องจำว่า

     หายใจเข้า ฉันรู้ว่าฉันหายใจเข้า
     หายใจออก ฉันรู้ว่าฉันหายใจออก

     เราไม่จำเป็นต้องไปบังคับลมหายใจของเรา สัมผัสถึงลมหายใจก็จะช้าลงและลึกขึ้น อย่างเป็น ธรรมชาติ การตระหนักรู้ลมหายใจเข้าออกอย่างมีสติ ิเป็นกุญแจดอกสำคัญสู่การประสานกาย และจิตให้เป็นหนึ่งเดียว และนำมาซึ่งพลังแห่งสติในทุกๆ ขณะของชีวิต