โดย ภิกษุณี Mai Nghiêm
เป็นคำถามที่ทุกคนมีอยู่ในใจ แต่น้อยคนนักที่จะกล้าแลกเปลี่ยนมันออกมา หลวงพี่เองก็เคยรู้สึกอย่างนั้น เวลาที่เรา รายล้อมด้วยผู้คนมากมาย แต่เรากลับรู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกเหงา อย่างเดียวที่หลวงพี่ฝึกปฏิบัติคือ การเรียนรู้ที่จะยอมรับ อารมณ์เหงา โดยที่ไม่รู้สึกว่าอารมณ์เหงานั้นเป็นอารมณ์ที่ผิดแปลกแยก ไม่ต้องรู้สึกกลัว รู้สึกอาย แค่รับรู้เอาไว้

หลวงพี่อยากให้เราตระหนักรู้ว่า ขณะนี้ เรารู้สึกเหงา และนั่นก็เป็นความรู้สึกที่ดีเหมือนกัน ไม่จำเป็นที่เราต้องรู้สึกไม่ดี ในขณะที่เรารู้สึกเหงา

มีคำกล่าวหนึ่งในภาษาฝรั่งเศสที่หลวงพี่ใช้คือ การทำให้เราผ่อนคลายสบายใจกับเรื่องยากๆให้ได้ เราไม่ได้อยู่คนเดียว และในตัวเรามีพละกำลังอีก เราสามารถโอบอุ้มดูแลอารมณ์นี้ได้

ในกรณีนี้การตามรู้ลมหายใจช่วยได้มาก เพราะโดยปกติทั่วไปที่เรารู้สึกเหงา เกิดอารมณ์เหงาขึ้น ความรู้สึกของเราทั้งหมด จะอยู่บริเวณสมอง ถ้าเรามัวแต่คิดว่าทำไมคนอื่นเค้าเล่นสนุกมีความสุขกัน แต่เราเป็นคนเดียวที่รู้สึกเหงา เพราะฉะนั้น สิ่งแรกที่หลวงพี่แนะนำให้เราทำคือ เคลื่อนรู้สึกจากสมองลงมาที่ท้อง

หลวงปู่ท่านเคยแนะนำว่า เวลามีพายุมาต้นไม้บริเวณกิ่งใบจะสั่นไหวอย่างแรง แต่ถ้าดูบริเวณลำต้นของต้นไม้ มันยังคง มั่นคงอยู่ เพราะฉะนั้น เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับลำต้นของตัวเรา ซึ่งแม้ว่ามีพายุมาก็ยังเป็นส่วนที่มีความมั่นคงมาก ให้เรา เอามือวางบนท้องของเรา และรับรู้การเคลื่อนไหว

แล้วหลังจากนั้นเราจะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง เราอาจรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และยากที่จะอธิบาย หนูเองจะรู้สึก ประหลาด เพราะความรู้สึกเหงาก็ยังอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกใหม่ๆ ก็จะค่อยๆ เริ่มเกิดขึ้นมา คือความรู้สึกผ่อนคลาย