โดย ท่านติช นัท ฮันห์
ถ้าเกิดว่าเราแน่ใจแล้วว่า เราไม่โกรธแล้วอย่างแท้จริง มันน่าจะแสดงออกมาในวิถีทางปฏิบัติ ในท่าที ในสายตาที่เรามอง ในท่าทีที่เราทักทายคนๆ นั้นในบ้านของเรา ถ้าเกิดว่าเราไม่โกรธเขาจริงๆ แล้วและเราสืบต่อที่จะยิ้มให้ ที่จะทักทายด้วย ความใจดี ด้วยความน่ารัก ถ้าเราสามารถทำอย่างนั้นอย่างต่อเนื่องก็จะแสดงให้เห็นว่าเราไม่ได้โกรธเขาอย่างจริงๆ และ เราก็จะสามารถสื่อสารกับคนๆ นั้นได้

สิ่งที่สองที่เราอาจจะทำได้ก็คือ เราอาจจะเขียนจดหมายถึงคนๆ นั้น แล้วก็เล่าให้ฟังว่าเราได้เคยทุกข์ขนาดไหน เราได้เคย โกรธเขาขนาดไหน และขณะนี้เราได้หายโกรธแล้วและได้เป็นทุกข์น้อยลง และเราก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า อีกฝ่ายหนึ่งก็จะ หายโกรธและเป็นทุกข์น้อยลงด้วย เพื่อเราจะได้มีโอกาสเบิกบานกับชีวิตที่อยู่ร่วมกัน

สิ่งที่สามก็คือ เราอาจจะหาคนๆ หนึ่งที่คนๆ นั้นไว้ใจและมีความสัมพันธ์ที่ดี และให้ช่วยไปคุยกับคนๆ นั้น ให้คนนั้นได้พูด ได้ระบายสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวกับตัวเรา เพื่อที่บุคคลที่สามจะได้นำข้อมูลต่างๆ เหล่านั้นมาให้กับเรา ให้เราเข้าใจมากขึ้น

ถ้าเรามีความตั้งใจปรารถนาอย่างแรงกล้าอย่างแท้จริงที่จะสมานไมตรีกับคนๆ นั้น เพียงแต่ทำสามข้อนี้ เราก็จะสามารถ ประสบความสำเร็จได้