หลายคนอาจคิดว่าการทำสมาธิเป็นเรื่องยากลำบาก เป็นเรื่องไม่น่ายินดี แต่แท้จริงแล้ว การทำสมาธิเป็นเรื่องน่ายินดี เป็นการงานของเราที่อยู่ตรงนั้น เฉกเช่นเดียวกับการทำงานของ นักวิทยาศาสตร์ เราต้องมีเวลามองอย่างลึกซึ้ง เฝ้าสังเกตุ เช่นเดียวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลัง ทำการทดลอง ใคร่ครวญ พิจารณา สิ่งที่เราใช้เพ่งมองทำสมาธิ อาจเป็นก้อนกรวด ก้อนเมฆ ท้องฟ้า หรือดอกไม้ อาจเป็นความโกรธ ความหวัง หรือความสิ้นหวัง หากเรามีเวลาใคร่ครวญ มองอย่าง ลึกซึ้ง เป็นสมาธิ เราจะสามารถถอนรากแห่งความโกรธ ความสิ้นหวังเหล่านั้นได้

          ฉันทราบดีว่า มือข้างขวาทำงานได้มากมายเช่นการวาดภาพ การตีกลอง การเขียน บทกวี บทกวีทั้งหมดของฉันล้วนเขียนขึ้นด้วยมือขวาทั้งสิ้น ยกเว้นอยู่บทหนึ่ง ฉันจำได้ วันนั้นไม่มี ดินสอปากกา มีเพียงกระดาษเก่าๆ 1 แผ่น ฉันจับ กระดาษเก่าๆ แผ่นนั้นสอดใน เครื่องพิมพ์ดีด แล้วมือซ้ายกับมือขวาก็ช่วยกันพิมพ์ บทกวีนั้นออกมา บทกวีบทนั้นชื่อว่า "เจ้าควายน้อยๆ วิ่งตามพระอาทิตย์" บทกวี ชิ้นนั้น เป็นการช่วยกันของมือซ้ายและมือขวา

          พี่มือขวาไม่มีปมเด่นที่ได้ทำอะไรมากมาย มือขวาไม่เคยกล่าวว่า "มือซ้ายที่รัก เธอไม่ค่อยทำอะไรเลยนะ" มือขวาไม่เคยดูถูกมือซ้าย ฉันรับประกันได้ว่า มือขวาเป็นอิสระ จากความเหนือกว่า และมือซ้ายก็ไม่เคยอิจฉามือขวา มือซ้ายไม่ได้เป็นทุกข์ที่ด้อยกว่า จนต้องลุกขึ้นมาต่อสู้ประลองกัน

          มีอยู่คราวหนึ่ง ฉันใช้มือซ้ายจับตะปู มือขวาจับค้อน เพื่อจะตอกตะปูลงไปที่ผนัง แล้วแขวนภาพที่สวยงามภาพหนึ่ง แต่เช้าวันนั้นมือขวาทำงานไม่คล่องแคล่ว แทนที่จะตอก ลงไปที่ตะปู กลับไปตอกที่นิ้วหัวแม่มือของมือซ้าย ทันใดนั้นมือขวาก็รีบประคองมือซ้าย ขึ้นมา เพื่อดูแลความเจ็บปวด มือขวาไม่ต้องรอให้มือซ้ายร้องบอกว่า "มาดูแลฉันหน่อย" และมือซ้ายก็ไม่ได้โกรธตอบมือขวา มือซ้ายไม่ได้กล่าวว่า "มือขวา นายแย่มากที่ทำให้ฉัน เป็นทุกข์ เอาค้อนมาให้ฉัน ฉันจะตอกกลับ เพื่อความยุติธรรม"

          ไม่ใช่การแบ่งแยกว่าเป็นมือซ้าย เป็นมือขวา มือทั้งสองมิได้แยกต่อกัน เป็นสิ่งที่ ชัดเจนว่า มือซ้ายมิใช่มือขวา มือขวาก็มิใช่มือซ้าย แต่ทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน